Dauði Evrópu

3.123 kr.

Dauði Evrópu: Innflytjendur, sjálfsmynd, íslam

Dauði Evrópu: Innflytjendur, sjálfsmynd, íslam er áhrifamikil lýsing á siðmenningu sem á undir högg að sækja vegna fjöldainnflutnings fólks frá ólíkum menningarsvæðum. Pólitískur rétttrúnaður og djúpstæð sektarkennd Vesturlandabúa hefur gert þá ófæra um að spyrna við fótum og horfast í augu við staðreyndir.

Höfundur ferðaðist um Evrópulönd til að kynnast brestunum í vestrænni siðmenningu og hlýða á raddir þeirra sem hafa komið frá fjarlægum löndum og sest að í Evrópu. Afraksturinn er þessi magnaða bók sem hefur farið sigurför um heiminn og kemur nú út í íslenskri þýðingu Jóns Magnússonar hæstaréttarlögmanns og fyrrverandi alþingismanns.

Gerð: Kilja — Síður:  446  — Útgáfuár:  2019 — Verð: 3.123 kr. — Útgefandi: Tjáningarfrelsið
Douglas Murray

Douglas Murray

rithöfundur

Breski blaðamaðurinn og rithöfundurinn Douglas Murray nam enskar bókmenntir við Oxford-háskóla. Hann er ritstjórnarfulltrúi við vikublaðið The Spectator og dálkahöfundur í blöðum á borð við Wall Street Journal og Sunday Times. Þá er hann eftirsóttur fyrirlesari og stjórnmálaskýrandi. The Strange Death of Europe — Immigration, Identity, Islam eins og bókin heitir á frummálinu hefur verið þýdd á yfir 30 tungumál, þ. á m. flest evrópsk tungumál, en auk þess hebresku, arabísku, kínversku og kóresku.

Tilvitnanir úr Dauði Evrópu: Innflytjendur, sjálfsmynd, íslam

Ef hægt hefði verið að ræða þessi mál kynni að vera að einhvers konar lausn hefði náðst. Á árinu 2015, þegar innflytjendastraumurinn var sem mestur, var þess gætt að takmarka tjá- og skoðanaskipti. Þegar innflytjendavandinn var í hámarki í september 2015 spurði Angela Merkel, kanslari Þýskalands, frumkvöðul og stjórnarformann Facebook, Mark Zuckerberg, hvað væri hægt að gera til að stöðva gagnrýnin skrif evrópskra borgara um flóttamannastefnu hennar á Facebook. „Eruð þið að vinna í þessu máli?“ spurði hún. Hann fullvissaði hana um að það væri hann að gera. Sannleikurinn er samt sá að gagnrýni, hugsun og umræður hefðu engan endi átt að taka. Þegar litið er um öxl er athyglisvert að virða fyrir sér hvað umræðurnar voru takmarkaðar, jafnvel þó að við værum að opna heimili okkar fyrir allri veröldinni.

Í janúar 2016 fór sænska ríkisstjórnin og yfirvöld í framkvæmdastjórn Evrópuráðsins að viðurkenna opinberlega að meirihluti þess fólks sem hafði verið hleypt inn í löndin árið á undan ætti engan rétt á því að krefjast hælis í Evrópu. Jean-Claude Juncker hélt áfram að gera kröfu um það að framkvæmdastjórnin kæmi á kvótakerfi til að dreifa innflytjendunum milli allra landanna. Slóvakía hélt áfram að neita að taka nokkurn þátt í þessu og ríkisstjórn landsins lýsti þessu sem „vitleysu“ og „algjörum mistökum“. Þeir buðust samt til að leggja til 300 landamæraverði á ytri landamærum Schengen en tóku fram í leiðinni, að þeir mundu ekki taka við eða samþykkja innflytjendakvóta. Forsætisráðherra Slóvakíu, vinstri maðurinn Robert Fico, sagði örvæntingarfullur: „Mér finnst að við í Evrópusambandinu séum að framkvæma siðrænt og trúarlegt sjálfsmorð og við horfum bara á það gerast.“

Fyrst hefði átt að skoða ástæðu vandamálsins sérstaklega. Fyrir hverja er Evrópa? Þeir sem trúa því að hún sé fyrir alla veröldina hafa aldrei útskýrt af hverju þessi þróun á bara að vera einhliða. Af hverju það er nýlendustefna ef Evrópubúar fara eitthvað annað í heiminum en það er eðlilegt og réttlátt að heimurinn komi til Evrópu. Þetta fólk hefur aldrei lagt til að innflytjendastefnan hafi þann eina tilgang að breyta Evrópu í stað, sem allur heimurinn á. Önnur lönd halda á sama tíma áfram að vera heimili þeirra þjóða sem þar búa. Þessu „góða“ fólki hefur tekist ætlunarverk sitt með því að ljúga að almenningi og fela það sem það hafði í hyggju. Hefðu leiðtogar Evrópu sagt almenningi á sjötta áratug síðustu aldar, eða einhverju sinni síðar, að tilgangur innflutnings fólks væri að breyta Evrópu í grundvallaratriðum og gera hana að heimili alls heimsins, hefði fólkið sennilega risið upp og losað sig við slíkar ríkisstjórnir.

Slíkt fólk gæti til dæmis hafa tileinkað sér skoðun Edmunds Burkes sem sagði á átjándu öldinni að menning og þjóðfélag væru ekki til vegna þæginda þeirra sem lifðu hverju sinni heldur væri um samning að ræða milli þeirra sem gengnir eru, þeirra sem eru lifandi og þeirra sem eiga eftir að fæðast. Í slíkri skoðun felst að jafnvel þótt þú hafir hagsmuni af ódýru vinnuafli og fjölbreyttari matseðli eða til að friða samvisku samtíðarinnar hefur þú samt ekki leyfi til að umbreyta þjóðfélagi þínu algerlega. Það sem þú erfðir og er gott ætti að ganga áfram til næstu kynslóða. Jafnvel þó þú teljir að sumar venjur og lífsmáta forfeðra þinna megi bæta réttlætir það ekki að næsta kynslóð erfi þjóðfélag sem er í rugli, í brotum og óþekkjanlegt.

Þeim mun lengra sem fasisminn hvarf inn í söguna og færri og færri fasistar sýndu sig urðu til þeim mun fleiri sjálfsupphafnir andfasistar sem þurftu á fasisma að halda til að viðhalda pólitískum hreinleika sínum og tilgangi. Það þjónaði ákveðnum stjórnmálaöflum að lýsa fólki, sem var ekki fasistar, sem fasistum, með sama hætti og það var pólitískt nýtilegt að lýsa fólki sem rasistum þótt það væri ekki rasistar. Í báðum tilvikum má nota þessa pólitísku merkimiða með sem víðtækustum hætti. Í báðum tilvikum þurftu þeir, sem urðu fyrir barðinu á þessum ásökunum, að greiða fyrir þær dýru verði pólitískt og þjóðfélagslega. Þrátt fyrir að fólk væri með röngum hætti sakað um þessar kenndir báru þeir sem höfðu uppi ásakanirnar enga ábyrgð á orðum sínum, hvorki þjóðfélagslega né pólitíska. Það var ókeypis að færa fram svona ásakanir sem gátu haft í för með sér pólitískan eða persónulegan ávinning.

Boðun kirkjunnar í Svíþjóð, kirkjunnar í Englandi, lútersku kirkjunnar í Þýskalandi og margra annarra greina evrópskrar kristni er orðin vinstri sinnuð boðun á stjórnmálastefnu um fjölbreytileika og velferðarstefnu. Slíkar kirkjudeildir boða opin landamæri og forðast að vísa til texta sem þær boðuðu einu sinni sem opinberun.

Fyrrum yfirmaður deildar lögreglunnar í Osló sem fékkst við ofbeldisglæpi, Hanne Kristin Rohde, sagði eftirfarandi, í umfjöllun um það, hvernig í ósköpunum stæði á því að norsk yfirvöld vildu ekki viðurkenna hvað væri að gerast, í tengslum við augljósa tölfræðilega fylgni varðandi nauðganir og innflytjendur, sem komu úr menningarheimi, þar sem konur hafa ekkert sjálfstætt gildi: „Þetta er mikið vandamál en það er erfitt að tala um það.“

Share This